Polska je. Częstochowa - nie

Człowiek, który by w naszym mieście podjął patriotyczno-lokalną decyzję żywienia się w restauracjach czy barach wyłącznie potrawami kuchni regionalnej, umarłby z głodu

Taki Ślązak - przeciwnie. Jeszcze by się zaokrąglił po tych wszystkich kluskach i krupniokach. Mieszkaniec Małopolski też by nie wychudł, na samym serniku krakowskim by przetrzymał. Częstochowianin nie ma tak dobrze. Dziennikarz "Gazety" z wyprawy po barach i restauracjach w centrum miasta wrócił głodny jak pies. Przybytków gastronomicznych jest tam co prawda, ile chcieć, ale on szukał takich z kuchnią lokalną. I nie znalazł.

Czemu służyły poszukiwania? Oto zaczynamy dziś ogólnopolski plebiscyt "Polska Je Je Je". Prosimy Czytelników, by podawali swoje kandydatury na produkt regionu i potrawę regionalną. Potem odbędzie się głosowanie. Ale czy my mamy jakieś lokalne smakołyki? Czy będziemy mieli co zgłosić i na co głosować? Kandydatur musi być co najmniej dziesięć...

Zgłaszać do plebiscytu dania i produkty częstochowskie może też mieszkaniec drugiego końca kraju. O ile jakichś spróbował. To jednak wątpliwe, czego dowodem nasza przechadzka po centrum w Częstochowie. W żadnym z lokali, które odwiedziliśmy, nie było w karcie np. żurku jurajskiego.

Na pierwszy ogień poszła restauracja Pod Ratuszem. - Gdy coś jest w tak "magistrackim" miejscu, powinno mieć kulinarne czenstochoviana - uznaliśmy. - Oj, nie - przyznała smutno kelnerka na pytanie gościa (czyli zakamuflowanego dziennikarza), czy może polecić jakieś danie regionalne. - My mamy kuchnię staropolską.

Kelnerka skromnie pomniejszyła zawartość menu, bo znaleźliśmy też w nim m.in. sałatkę nicejską, spaghetti bolońskie, carbonara i putanesca. Ale to może tylko włoszczyzna, którą ściągnęła do kuchni staropolskiej królowa Bona. Chyba tym samym tropem poszli restauratorzy w III Alei, bo od Baraondy w górę króluje kuchnia włoska, z podwójnym odstępstwem na rzecz orientu - kebabu i menu restauracji Kleopatra - oraz pierogów.

Wędrując dalej, dziennikarz przypomniał sobie rady z przewodników dla turystów: szukaj takich restauracji, w których gromadzą się miejscowi, bo tylko tam znajdziesz prawdziwą kuchnię lokalną. Do rady tej zastosował się na ul. 7 Kamienic. Otworzył drzwi lokalu, ujrzał licznych gości, na pewno miejscowych, a zapach przekonał go, że jest tam też kuchnia. Jej lokalność występowała jednak w takim stężeniu, że wypchnęła dziennikarza za drzwi.

Co dalej? Jedna pizzeria, druga pizzeria. I restauracja Pod Aniołami, bardzo przyjemna. - Coś lokalnego? Nie mamy - oświadczyła po prostu kelnerka. Wreszcie Jasna Góra. Dookoła wałów - kilka barków pod szyldem Claromontana: hamburgery, hot dogi, pizze, frytki, flaki... Jedyna rzecz z gatunku regionalnych to produkt maciupkiej cukierenki. Ale nie z naszego regionu - kremówka wadowicka.

Komentarz

Pomijam fakt, że naprawdę brak nam potraw regionalnych na miarę oscypka czy pierników. Ważniejsze, że częstochowski restaurator zagadnięty przez klienta o kuchenny regionalizm nie zełga mu w żywe oczy: - Ależ tak, karpia robimy według przepisu, który mój dziadek dostał od kucharza z klasztoru sto lat temu. Taką rybkę ojciec Kordecki jadał co piątek...

Może szkoda, że tak nie robi. Gastronomia to także sztuka wmawiania komuś czegoś - np. że pizza margherita nazywa się tak, bo bez opamiętania lubiła ją królowa Małgorzata Sabaudzka. Gdyby nasi restauratorzy mieli więcej fantazji, doczekalibyśmy się - kto wie - opinii w kraju, że kuchnia częstochowska w ogóle istnieje.